დავიგვიანე...
მარტოობას ასამართლებდნენ,
მოწმეებიც მრავლად მოსულან :
დუმილი,სევდა ცრემლები,შიში...
ჩამომსხდარიყვნენ ფერმკრთალ სკამებზე.
მას კი მოწმედ სულ არავინ არ გამოადგა...
იჯდა ეულად
ბრალმდებლის სკამზე ვიღაც ცხარობდა
და მარტოობას სევდას სწამებდნენ...
ვერავინ შეძლო მისი დაცვა,
მხოლოდ დუმილმა გაბედა და გვერდით მოუდგა.
ბევრი იმსჯელეს...
იკამათეს...
და სამუდამო მარტოობა განაჩენად გამოუტანეს.
........
დავიგვიანე...
მე უჩემოდ გამასამართლეს
