როდესაც გიყურებ ანთებულ თვალებში,
ვგრძნობ, როგორ ყუჩდება წარსული ტკივილი...
მოღელავს, მოარღვევს ჩაკირულ ჯებირებს
სულის სიმღერა!!!
თუ სულის კივილი?!.....
ყოველდღე ვერ გხედავ, ხანდახან შემხვდები...
ჩამივლი, მიტოვებ შეხვედრის მოლოდინს!...
სიზმრად გეფერები!!!!...
ცხადში? – ვერც გეხები...
სათქმელიც უთქმელი დამრჩება ბოლომდის!...
ჩვენ ჩვენი გვედგმება ცხოვრების უღელი,
ცალ–ცალკე მოგვიწევს იმ ხნულის გატანაც...
. . .
გაუსაძლისია შენს ახლოს ყოფნა და
ამ „მარტოხეობის“ უშენოდ ატანა!!!
